Kijk, het zit zo
In ‘Kijk, het zit zo’ vind je teksten en filmpjes. Over grote en kleine onderwerpen. Een beetje wat ik in het veld tegenkom of zelf meemaak. Wat me opvalt, verrast, verbaast. Spontaan, impulsief, ongestructureerd. Dan weet je het vast.
Ik leg
het
nog 1
keer
uit!
Bestellen?
Ik leg
het
nog 1
keer
uit!
Kijk, het zit zo
In ‘Kijk, het zit zo’ vind je teksten en filmpjes. Over grote en kleine onderwerpen. Een beetje wat ik in het veld tegenkom of zelf meemaak. Wat me opvalt, verrast, verbaast. Spontaan, impulsief, ongestructureerd. Dan weet je het vast.
DE DAG DAT IEMAND IN JE GELOOFT

Ik heb ontzettende mazzel gehad. Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik leuk werk gedaan. 40 van de 50 werk jaren. Ik begon met werken op mijn 17de. Misschien was de mazzel wel dat ik nog niks kon en nergens voor was opgeleid. Het moest dus met vallen en opstaan. De eerste 10 jaar waren ook een drama. Veel verschillende baantjes, paar maal ontslagen. Ik begon als loopjongen in de reclame, advertenties naar de dagbladen en tijdschriften brengen. Dat deed men toen nog. Af en toe mocht ik wat meer. Maar ik was lui en slordig. En werd derhalve ook nog weleens weggestuurd. Via wat omwegen als verzekeringen huis aan huis proberen te slijten, meubels verkopen en uitzendkrachten aan de man brengen, kwam ik weer terug in de reclame. Overigens was ik ook niet beestachtig goed in dat verkopen, maar het was wel erg leerzaam. In de reclame dus, bij goed bureau van een hoger, zelfs zeer hoog niveau. Met allemaal intelligente en slimme mensen. Ik voelde me wel een lulletje daar tussen. Ik had me er in geluld. De juiste dingen gezegd. En… ik sprak netjes, had een aardige woordenschat, was goed opgevoed, goede sportclubs, goede manieren, goede scholen, al had ik ze niet afgemaakt. Ik leek heel wat, als het ware.

Via wat omwegen als verzekeringen huis aan huis proberen te slijten, meubels verkopen en uitzendkrachten aan de man brengen, kwam ik weer terug in de reclame.

 

Een spannende periode. Ik moest dingen doen die ik nog helemaal niet kon. Probleemanalyses maken, oplossingen bedenken, daar weer rapporten over schrijven en deze presenteren. Nooit geleerd, nooit gedaan. Qua schrijven kon ik nog geen drie regels onder elkaar krijgen. Maar het was nog om iets anders een spannende periode. Mijn tweede kind zou geboren worden, ik was 25, en ik mocht gewoon niet meer ontslagen worden. Er moest geld op de plank blijven.

Ik werd niet ontslagen. Niet dat mijn beoordelingen allemaal zo goed waren, er was best wat op aan te merken, maar kennelijk zagen ze ook iets interessants, al waren er ook bedenkingen. Ik zag dat zelf nog niet zo. Na een paar jaar kreeg ik van een ander bureau een aanbod. Ik werd gevraagd. Voor het eerst. Ik besloot dat aanbod aan te nemen. Iets meer salaris, maar belangrijker was de schone lei waar ik mee kon beginnen. Nog geen bedenkingen. Hier ging het van meet af aan veel beter. Wat uiteraard met zelfvertrouwen te maken had. Je komt binnen op een betere positie, je snapt meer hoe het werkt en je weet meer. Maar mijn schroom had ik nog niet helemaal van me afgeschud. Ik voelde me nog vaak minder dan al die goed opgeleide mensen. Ook al vonden zij dat niet.

In die tijd werkte ik vaak samen met een, door het hele reclamevak als briljante man beschouwd. We konden goed praten en hadden een aardige klik. Een man waar je wat van kon leren, waar ik tegen op keek. Op een dag kwam hij naar me toe: “Hé Jan Peter. Je bent echt heel goed. D’r staat echt iemand. Heel overtuigend”. De laatste schroom viel van me af. Als hij dat zegt dan is dat zo. Pleasen was niet zo zijn ding. Mijn werkleven, en misschien wel mijn hele leven, veranderde op slag. Ik was misschien al wie ik was, alleen wist ik dat niet. Ik kreeg vertrouwen in mezelf. Vertrouwen dat vanaf dat moment ook snel en sterk groeide. Ik gun iedereen zo’n man. En man die in je gelooft en dat ook zegt. Er zijn er niet veel van. Ik ben hem eeuwig en nog elke dag dankbaar en zijn naam moet hier worden genoemd: Willem Gussekloo (1939-1992)

 

Tags: , , ,

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn om te reageren. Zo gepiept! Log nu in of registreer om te beginnen.

Bestellen?
© 2019 Jan Peter van Doorn
Privacy policy
Schrijf je in voor de nieuwsbrief: