Bureau Het Echte Werk
Bij Bureau Het Echte Werk vind je tips en tricks aangaande het echte werk. Praktische zaken voor het dagelijks leven. Soms ook dingen waar je wat langer bij stil kan staan. En waar je met bevlogenheid mee aan de slag kan. Over doen dus. Doen waar de situatie om vraagt.
Ik leg
het
nog 1
keer
uit!
Bestellen?
Ik leg
het
nog 1
keer
uit!
Bureau Het Echte Werk
Bij Bureau Het Echte Werk vind je tips en tricks aangaande het echte werk. Praktische zaken voor het dagelijks leven. Soms ook dingen waar je wat langer bij stil kan staan. En waar je met bevlogenheid mee aan de slag kan. Over doen dus. Doen waar de situatie om vraagt.
AFVALRACE DEEL 2: DIëTEN HELPEN NOOIT

Ik had nog niet het stuk over mijn afvalrace geplaatst of er kwam een vraag over diëten: Je zegt dat jouw gewicht ook op een neer gaat, wil dat zeggen dat je dieet niet helpt?

DIËTEN HELPEN NOOIT. In ieder geval niet op lange termijn. Onderzoek laat zien dat slechts een paar procent van de mensen die een dieet volgt (en het soort dieet maakt dan niet uit) het volhoudt. Het nu populaire Pioppi dieet suggereert dat je van de rijke, zoete, warme, zonnige, relaxte Italiaanse levensstijl kan afvallen. Onzin, je valt alleen maar af als je minder eet. En minder drinkt. En als je dat kan volhouden. En als je dat doet zijn alle diëten uiteindelijk hetzelfde.

Wat niet wil zeggen dat een dieet helemaal niks doet. In het begin kan het helpen. Vooral voor de motivatie. Even snel 5 tot 10 kilo eraf. Dat gaat het met een koolhydraat arm dieet (LCHF low carbs, high fat, of paleo, helemaal geen koolhydraten) het snelst. Als je je natuurlijk ook aan de calorieën restrictie houdt, niet meer dan 1300 tot 1500 calorieën per dag. En geen alcohol want die brengt je hele metabolisme in de war. Met dit dieet, het LCHF dieet, krijg je meer eiwitten en vetten, waardoor je hongergevoel wat minder wordt. Koolhydraten doen dat niet en van sommige krijg je zelfs meer honger. Even voor de duidelijkheid: ook in groenten en fruit zitten koolhydraten, maar ik bedoel de koolhydraten in brood, rijst, pasta’s, aardappelen. Overigens kan je na verloop van tijd wel wat meer koolhydraten innemen. Houdt het wel bij de goede. Weinig koolhydraten heeft alleen in het begin veel effect. Na een jaar maakt het niet veel meer uit. Dan is 200 a 300 gram koolhydraten, de goede, ook prima. Alleen stillen koolhydraten minder de honger dan eiwitten en (goede) vetten.

Je valt alleen maar af als je minder eet. En minder drinkt. En als je dat kan volhouden. En als je dat doet zijn alle diëten uiteindelijk hetzelfde.

Net zoals je bij het stoppen met roken kan snakken naar een sigaret, zo gaat het ook met afvallen. Je hebt gewoon honger en het feit dat je niet mag eten versterkt die behoefte (die een obsessie wordt) alleen maar. Maar waar je bij roken weet dat als je er eentje opsteekt je weer volledig gaat roken, denk je bij diëten dat als je 10 kilo kwijt bent, bijvoorbeeld, dat je de teugels wel weer kan laten vieren. En daar is je jojo. Want vervolgens moet je weer een hele onderneming starten om die kilo’s weer kwijt te raken. Vergelijk roken: de ellende om steeds weer te moeten stoppen, is groter dan niet meer te beginnen. Alleen krijgen we dat nauwelijks voor elkaar, wat het ongeluk alleen maar doet toenemen.

Vaak wordt er in dit verband gesproken over het gebrek aan wilskracht. En over wilskracht gaan we het hier nog vaker hebben: Kom op je kan het! Mijn favoriete uitspraak is dat je wilskracht nodig hebt voor zaken die je niet wilt. Natuurlijk wil je slank zijn, maar je wilt niet minder eten of je zelf beperken. Ik denk dat wilskracht een behoorlijk overschat fenomeen is. En dat blijkt ook wel: obesitas neemt toe, als ook de diabetes en het nieuwe begrip pré-diabetes. Terwijl ik weet dat geprobeerd wordt dit met heel veel wilskracht tegen te gaan.

Nou heb ik ook een gebrek aan wilskracht dus probeer ik dingen te verzinnen, chique gezegd strategieën te ontwikkelen waardoor het wel lukt. Ik probeer als het ware mijn gebrek aan wilskracht te omzeilen. Het is niet zo dat het dan zonder moeite gaat. Zeker niet, maar misschien wordt het op den duur makkelijker en dan past het ook meer in het thema van mijn blog ?. Waardoor je niet steeds in het jojo gebeuren hoeft te zitten. Nou, wat heb ik daar zoal voor verzonnen?

Het draait in principe in eerste instantie om het besluit, om de belangrijkste reden voor  het besluit en om het plan. En in feite is dat met veel dingen in je leven. Dingen tenminste die je kan veranderen. Verander wat je kan veranderen, accepteer wat je niet kan veranderen, is een gevleugelde uitspraak. En kijk, afvallen en diëten zijn mooie voorbeelden hoe veranderen kan werken en of het je kan lukken. Want het gaat natuurlijk niet alleen maar om minder eten, het gaat om het veranderen van je levensstijl, het creëren van een nieuwe identiteit die minder last heeft van dingen en daardoor ook minder hoeft te eten (te kopen, te Netflixen, te strijden, te drinken). Minder eten is dan ook een heel mooie, concrete en praktische eerste stap.

1.    Het besluit

Neem je tijd voor het besluit. Doe daar niet lichtzinnig over: “1 januari stop ik met roken’ of “Volgende week ga ik op dieet”. Laat het besluit groeien. Voel ook het ongemak en de angst die rond het besluit hangen. Duw dat niet weg. Visualiseer alvast het nieuwe gedrag: het niet roken of het niet snoepen of drinken. Probeer het besluit ten volle te omvatten. Te omarmen is teveel gevraagd. Het besluit gaat ongemak en leegte opleveren, straks. Je gaat wat missen, je gaat tekort komen, je valt ergens in, in een bepaalde diepte. In feite gebeurt dat met alles waar je mee stopt en waar je aan gewend was en misschien wel verslaafd. Het is belangrijk dat voordat je stopt, je dat ongemak, die leegte probeert te voelen. Zodat je er al wat aan kan wennen en het je niet ineens overvalt. Het nemen van het besluit is belangrijk en wordt op deze manier nuttig en waardevol, maar helaas moet er meer gebeuren.

2.    De belangrijkste reden voor het besluit

Er zijn misschien duizenden redenen om het te doen, het afvallen, het stoppen met roken, het internetten, het winkelen, het ruzie maken. Er zijn trouwens ook duizenden redenen om er mee door te gaan. En daarmee kom je in de vicieuze cirkel terecht: als je denkt aan stoppen met roken, krijg je een leeg gevoel, dat wil je niet, dat voelt erg vervelend, dus blijf je roken. Maar omdat je daar rationeel en emotioneel toch problemen mee hebt, ga je argumenten verzinnen waarom het niet erg is als je blijft roken. In de psychologie noemen ze dat cognitieve dissonantie. Deze cognitieve dissonantie maakt stoppen nog moeilijker. Wat hier tegen kan helpen is om voor jouw gevoel de meest belangrijke reden die aan het besluit ten grondslag ligt, te benoemen en vast te houden. Daardoor raakt je een beetje uit het web van die andere duizenden redenen. Hoef je je nog maar met één reden bezig te houden. Om het persoonlijk te houden: bij roken ging het me om het geld. Misschien kinderachtig, maar dat vond ik de belangrijkste reden. Ik moest wat zuiniger aandoen en verrookte zo’n 4500 euro per jaar (zou nu 7000 euro per jaar worden). Voor mij werkte deze reden. Nog steeds. Bij afvallen: ik vond mezelf er niet uitzien met die pens in de spiegel. Klaar, en dat is nog steeds de leidraad. Bij ruzie maken: ik word daar diep ongelukkig van. Toch is deze reden nog niet voldoende, want ruzie maak ik nog steeds. Ben nog op zoek naar een betere reden. Kortom kies een goede reden, als je hem tot in je binnenste voelt zal die reden wel oké zijn.

3.    Maak een plan

Op zich is het allemaal niet zo ingewikkeld en hoef je er geen dure boeken voor te kopen. Ga minder en gezond eten. Maak daar een plan voor. Begin met een eetplan. In een eetplan zitten die zaken die gezond voor je zijn en vullend, zonder te veel te eten. Vis, vlees, groenten, fruit, kwark, boter, noten. Dat is het wel een beetje. Thee en water. Niets suikerhoudends. Als je koolhydraten wil doe dan volkoren brood, quinoa, bulgur, spelt, zilvervlies. Maar niet meer dan 50 gram per dag. Dat zijn zo’n 100 calorieen. Koop onbewerkt voedsel, bewerk zelf. Brengt me bij het mindfulplan. Probeer mindful te koken en te eten. Maar er een werkje van. Goede recepten (Internet staat er vol mee. Kijk bij paleo en LCHF. Ik geef aan het einde wel wat linkjes). Maak een overzicht wat je de komende week gaat eten. Ontbijt, lunch, avond. Koop mooie ingrediënten, je eet minder, kies voor kwaliteit. Maar ook het eten zelf. Hoe meer je kauwt des te minder honger je zal hebben. Dus niet gedachteloos achter de computer of bij de televisie. Gewoon even met aandacht en in stilte eten. Dat zijn we niet gewend, dus dat moet geoefend worden. Word niet boos als dat in het begin regelmatig mislukt. Hang een briefje op ”Mindful koken, mindful eten”

En zoek mensen en gelegenheden op die je willen helpen en rekening met je willen houden.

Het omgevingsplan. Wat de hele onderneming in het begin zo moeilijk maakt is de omgeving. Met name alle verleidingen die je daar doorlopend aantreft. Zowel buiten als binnen. Binnen heb je dat meer in de hand dan buiten. Binnen kan je gewoon zorgen dat je veel van de dingen die je altijd maar in je mond stopt gewoon niet hebt. Geen snoep, koek, kaas, worst, vla, cola, vruchtensap, vruchtenyoghurt. Gewoon niet in huis hebben. Vraag je medebewoners of ze je daarmee kunnen helpen. De buitenomgeving heb je minder in de hand. Als je door de stad loopt zie je om de 10 meter wel een gelegenheid waar je wat kan snacken en binnen elke meter wel 5 mensen die lopen te eten. Wat een enorme hoeveelheid prikkels allemaal. Ik kan alleen maar zeggen: zoek die prikkels niet op, probeer ze te vermijden. Er komt een tijd dat je er minder gevoelig voor bent, maar dat is niet nu. Dat geldt ook voor etentjes bij vrienden of buitenhuis. Het schaaltje brood en boter is vrij snel verorberd. Het is lullig, je hebt het gevoel jezelf buiten te sluiten, maar maak het je niet al te moeilijk. En zoek mensen en gelegenheden op die je willen helpen en rekening met je willen houden.

Je hebt een alarmplan nodig.  Iets dat je kan inzetten, kan doen als je honger hebt. Of het gevoel van honger, want honger heb je pas als je minimaal 5 dagen niet hebt gegeten. Het gevoel van honger, de enorme drang die over je heen valt om wat te eten. Wat doe je dan? Proberen niet met dat gevoel op de loop te gaan, dan wordt het alleen maar erger. Stap even uit de situatie. Ga mediteren, als je dat kan, of ga op z’n minst bewegen. Naar buiten en wandelen. Maar ga in ieder geval dingen doen die goed voor je zijn. Ga tijd besteden en niet tijdverdrijven. Lees een goed boek, ga tekenen, klussen, het huis opruimen of de meubels verplaatsen. Kijk even wat het beste bij je past, wat je het makkelijkste afgaat op zo’n moment (ik word alleen maar depressiever als ik ga proberen te mediteren op zo’n moment) en ga dat dan doen.

Als je bovenstaande plannen hebt gemaakt en ook uitvoert ben je al een enorm eind de goede richting op. Wat kan helpen is een supportplan. Wat mij hielp: mijn plannen aan familie en vrienden vertellen. Vragen of ze mee wilde doen. Of mij indien nodig wilde helpen. De meesten willen dat wel. Wie dat niet wil, doet even niet mee. Daar heb je even niks aan. Dan merkte ik dat ook trots goed kan werken. Er trots op zijn dat je het aan het doen bent. Dat stimuleert. Je wordt trotser als je je ook meer gaat bewegen. Met bewegen op zich verlies je niet zoveel calorieën, maar bewegen is natuurlijk wel heel goed. Het masseert de ingewanden en maakt je soepeler en sterker. En dat is natuurlijk voortreffelijk. Over alcohol heb ik het al gehad, geloof ik. Twee maanden niet. Word je ook trots van. Let maar op. De kans is groot dat het er daarna weer insluipt. En als je, net als ik, last hebt van geen maat kunnen houden, dan wordt het best moeilijk. Het beste wat je kan doen is dan toch proberen afspraken met jezelf te maken: alleen in het weekend. Een avond veel, twee avonden matig. Geen sterke alcohol. Alleen bij het eten. Bij uitgaan maximaal vier. Maar we weten allemaal dat we deze afspraken niet altijd nakomen. En soms wel en dat is dan de winst. Ik wil wel bekennen dat hier, het maken van afspraken met mezelf, mijn zwakke plek zit, dus ik kom er nog wel een keer op terug. Overigens is dit wel het moment dat support keihard nodig is en dat je niets hebt aan: “Ah joh neem er nog eentje, doe effe gezellig”.

Support vragen in de professionele hoek kan ook helpen. Bij huisartsen al hebben die er niet zoveel verstand van. Wel voor het doorverwijzen voor een maagverkleining uiteraard. Ook diëtisten kunnen helpen, maar zoek de goede. Die vind je als je je in het onderwerp verdiept. Ik zie kennis ook als een vorm van support. Tegenwoordig heb je ook een enorm aanbod van leefstijlcoaches (ben ik er nu ook een?). Maar niet alles geloven wat ze zeggen. Uiteindelijk moet je het zelf doen, is het je eigen verantwoordelijkheid. En ze worden onbetaalbaar als ze voortdurend naast je moeten staan om je op het juiste spoor te houden. Het dagelijkse gebruik van de weegschaal helpt trouwens ook, wijst onderzoek uit. Het is natuurlijk allemaal een kwestie van bewustwording.

Over paleo: hier en hier. Over LCHF hier.

Tot slot. Het staat er hierboven allemaal mooi. Maar het blijft een strijd en een gevecht. Mijn advies: leg de lat niet te hoog, wees blij met kleine verbeteringen, vecht niet, probeer te ontspannen, probeer hoe moeilijk ook het een beetje leuk te maken. Stop met schuld en schaamte. Ook de helft van je plan is goed.

 

Tags: , , , , ,

Laat een reactie achter

Je moet lid zijn om te reageren. Zo gepiept! Log nu in of registreer om te beginnen.

Bestellen?
© 2019 Jan Peter van Doorn
Privacy policy
Schrijf je in voor de nieuwsbrief: